Naar het ziekenhuis...

Door EOSfoto op maandag 13 november 2017 07:08 - Reacties (11)
Categorie: Fotografie, Views: 3.551

De laatste keer dat ik in dit ziekenhuis was, ligt alweer enige tijd achter me en de locatie is inmiddels gesloopt, dus ik kan er redelijk vrij over schrijven en maak ik gebruik van de gelegenheid om er deze blog aan te besteden.

De laatste tijd worden er veel ziekenhuizen en campussen in België vernieuwd. Het nieuwe ziekenhuis krijgt daarbij meestal geheel nieuwe apparatuur en techniek, waardoor de oude ziekenhuizen soms achterblijven als ware er een Exodus geweest. Deze locatie kreeg daarom al heel snel de naam hospitaal Exodus en de dag nadat ze, deze naam gekregen had, lukte het ons om ze ook te fotograferen. De manier waarop dit lukte was nogal bijzonder, maar daarover zo dadelijk meer.

Onze Zuiderburen hebben best veel zaken –ondanks de problemen van werkloosheid en armoede in een deel van het land- goed voor elkaar. De gezondheidszorg is daar één van, reden waarom veel ziekenhuizen in de grensstreek overspoelt worden door Nederlandse zorgtoeristen. Één van de dingen die “de Belgen” niet goed voor elkaar hebben is het verkeer rond de grote steden en dan met name rond Brussel en Antwerpen. Gevoelsmatig staat het verkeer rond de grote steden, overdag altijd vast, zeker in de ochtenduren en in de namiddag, kan het soms een hel zijn.

We vertrokken daarom redelijk vroeg en gingen vol goede moed op pad. We wisten dat er een deur niet afgesloten was en dat die toegang tot de hele locatie gaf, want binnen was niets meer afgesloten. Na een paar uur kwamen we op de locatie aan en zagen dat het lastig zou worden om ongezien binnen en buiten te komen. De persoon die voor ons in het gebouw was geweest, was daar op zondag geweest en dan is de eerste werkdag van de nieuwe week toch wel wat anders, wat activiteit betreft. Het nieuwe ziekenhuis was nagenoeg naast het oude gebouwd waardoor het een komen en gaan van bezoekers en personeel was. Zo goed we konden probeerden we op te gaan in de mensen en liepen quasi ongeïnteresseerd naar het oude ziekenhuis. De deur die niet afgesloten zou zijn, bleek toch afgesloten en in de kelder van het gebouw waren mensen bezig met de laatste spullen eruit te halen. Dat hadden we natuurlijk niet verwacht omdat de verhuizing toch alweer een paar weken geleden had plaatsgevonden.
Hoewel het niemand uitsprak was het duidelijk dat we hier niet weg wilden gaan zonder foto’s. Toen iemand uit de groep een man uit het gebouw zag komen, keken we elkaar aan en liepen zonder iets te zeggen naar die deur. Toen de man uit zicht verdwenen was, voelden we aan de deur, maar die bleek niet te openen zonder sleutel.

Zelf ben ik wel altijd voorstander om met open vizier te strijden en een locatie als “Heer & Meester” te betreden. Uit ervaring weet ik dat dit juist voor de minste aandacht van omwonenden of voorbijganger zorgt. Als je eens vragen krijgt en je zegt gewoon dat je foto’s gaat maken, halen mensen meestal hun schouders op en lopen door zonder verder veel aandacht aan je te schenken.
We wisten ook dat het geen nut had om ergens in het nieuwe ziekenhuis aan te kloppen en om toestemming te vragen, want zoiets kan nooit onaangemeld.

We bleven in de buurt van de deur staan om te overleggen hoe of wat nu verder, toen plotseling de deur weer van binnenuit geopend werd. Ik zag een jongeman naar buiten komen en bedacht mij geen moment, liep naar hem toe en vroeg hem de deur even vast te houden. De jongeman leek even overrompeld door die vraag, maar desondanks hield hij de deur vast. Ik maakte meteen gebruik van het moment om de deur van hem over te nemen en zei: “Ah, hier kunnen we naar binnen om foto’s te maken van het oude hospitaal, niet”? De jongeman stamelde even “Ja” en ik zei meteen tegen de anderen uit de groep: “Kom maar mannen, ik hou de deur vast”. Ik bedankte de jongeman vriendelijk en zei dat het verder wel zou lukken. De rest van de groep bedacht zich ook geen moment en we liepen hierop gewoon, als waren we aangemeld, het ziekenhuis binnen. Het overrompelen had geholpen en we waren, min of meer met toestemming, in de locatie.

Het eerste kantoortje waar we langs liepen, bleek de koffiekamer te zijn van de mensen die het ziekenhuis verder leeg aan het ruimen waren. We zagen er twee mannen zitten, die we vriendelijk goedendag wensten en gewoon doorliepen, alsof we daar gewoon met ons werk bezig waren. De mannen leken geen aandacht aan ons te schenken en dat gaf moed. Verderop waren nog twee mannen aan het werk, die we ook vriendelijk begroeten. Ook van hun kwam, behalve een vriendelijke groet, verder geen reactie of vraag, dus liepen we door via de trap naar de begane grond.
Daar aangekomen, namen we even de tijd om alles de revue te laten passeren. We lagen in een deuk dat we zo makkelijk binnen wisten te komen in een verlaten ziekenhuis. Zo simpel is een infiltratie dus ook: als je over het goede verhaal, de juiste overtuigingskracht en flair weet te beschikken.

Een verlaten ziekenhuis is in veel opzichten hetzelfde als een verlaten hotel: de gangen en kamers lijken allemaal op elkaar en zijn dus niet zo bijzonder. Als je er op tijd bij bent, zijn de operatiekamers en het mortuarium eigenlijk altijd wel de meest geliefde plekken om te fotograferen. Over het waarom heb ik wel eens een boompje opgezet met iemand waar ik veel mee op pad gegaan ben, misschien dat ik daarover ooit nog eens een blog schrijf.
We bedachten ons dus geen moment en gingen op zoek naar de operatiekamers, die in oudere ziekenhuizen vaak in de buurt van de Intensive Care Units te vinden zijn. Bij het schrijven van deze blog over het bezoek aan Hospitaal Exodus, weet ik niet eens meer op welke verdieping, maar de operatiekamers werden snel gevonden. Via de Spoedeisende Hulp vonden we de weg naar de Operatie Kamer…

Niet veel later stonden we met drie man in de operatiekamers van dit voormalige ziekenhuis. Wat een Walhalla was dit! Verval trof je er nog niet aan, maar dat was ook niet waar we voor gingen. We wilden dit ziekenhuis in maagdelijke staat aantreffen en vastleggen. Nu was het een kwestie van snel werken. We wisten immers niet of de manier waarop we geacteerd hadden, toch niet voor argwaan zou zorgen en even later iemand van de bewaking zou verschijnen.
Er volgt dan een soort ritueel waarop iedereen uitzwermt en op zoek gaat naar composities. Veel tijd is er dan niet: eenmaal de camera horizontaal op het statief en foto’s maken. Zoveel je kunt, van alle ruimtes en zodanig dat je anderen niet in de weg of beeld staat. Veel meer dan bewondering voor de locatie en tips met fotogenieke zaken wordt er op die momenten niet uitgewisseld, dat komt pas later.
Al vrij snel ontdekten we dat er nog gewoon spanning op alle apparatuur stond en hoewel het even zoeken was, wisten we zelfs de operatielampen aan de praat te krijgen. Voor mij was de wijze waarop de operatiekamers erbij lagen wel uniek. De operatietafels worden eigenlijk altijd als eerste verwijderd of zelfs verhuisd, maar in deze locatie waren ze zelfs nog op plekken aanwezig. Dat dan achteraf blijkt dat je net te weinig tijd hebt genomen voor die ene foto, blijf ik wel vaak houden, maar omdat het risico aanwezig is dat je moet vertrekken, wil ik zoveel mogelijk fotograferen in een te korte tijd.

Na de operatiekamers, nam ik ook even de tijd om kamers en gangen in beeld te brengen, maar al snel gingen we op zoek naar het mortuarium. Dat ook mensen doodgaan in een ziekenhuis, wil men natuurlijk niet aan een te grote klok hangen, dus kiest men voor het mortuarium vaak een afgelegen plek met een separate ingang en uitgang…
Met die wetenschap was het mortuarium ook snel gevonden, ondanks dat pas 20 meter voor de ingang ervan, de eerste bordjes hingen. Nadat we ook hier foto’s hadden genomen, besloten we dat het tijd was om afscheid te nemen van deze locatie, want met de tijd dat we er verbleven, groeide het risico dat we verwijderd zouden worden uit de locatie en onze foto’s moeten wissen.
Hieronder zie je hoe ik het ziekenhuis heb weten vast te leggen tijdens dit bezoek:


Foto 1:
https://eosfoto.nl/images/extern/Hospitaal_Exodus_01.jpg
Foto 2:
https://eosfoto.nl/images/extern/Hospitaal_Exodus_02.jpg
Foto 3:
https://eosfoto.nl/images/extern/Hospitaal_Exodus_03.jpg
Foto 4:
https://eosfoto.nl/images/extern/Hospitaal_Exodus_04.jpg
Foto 5:
https://eosfoto.nl/images/extern/Hospitaal_Exodus_05.jpg
Foto 6:
https://eosfoto.nl/images/extern/Hospitaal_Exodus_06.jpg
Foto 7:
https://eosfoto.nl/images/extern/Hospitaal_Exodus_07.jpg
Foto 8:
https://eosfoto.nl/images/extern/Hospitaal_Exodus_08.jpg
Foto 9:
https://eosfoto.nl/images/extern/Hospitaal_Exodus_09.jpg
Foto 10:
https://eosfoto.nl/images/extern/Hospitaal_Exodus_10.jpg
Foto 11:
https://eosfoto.nl/images/extern/Hospitaal_Exodus_11.jpg
Foto 12:
https://eosfoto.nl/images/extern/Hospitaal_Exodus_12.jpg
Foto 13:
https://eosfoto.nl/images/extern/Hospitaal_Exodus_13.jpg
Foto 14:
https://eosfoto.nl/images/extern/Hospitaal_Exodus_14.jpg
Foto 15:
https://eosfoto.nl/images/extern/Hospitaal_Exodus_15.jpg
Foto 16:
https://eosfoto.nl/images/extern/Hospitaal_Exodus_16.jpg
Foto 17:
https://eosfoto.nl/images/extern/Hospitaal_Exodus_17.jpg
Foto 18:
https://eosfoto.nl/images/extern/Hospitaal_Exodus_18.jpg
Foto 19:
https://eosfoto.nl/images/extern/Hospitaal_Exodus_19.jpg
De laatste:
https://eosfoto.nl/images/extern/Hospitaal_Exodus_20.jpg

Vuile bommen...

Door EOSfoto op woensdag 8 november 2017 05:53 - Reacties (12)
Categorie: Fotografie, Views: 4.333

Alweer mijn vijfde blog hier op Tweakers. Ditmaal gooi ik de blog over een iets andere boeg en omdat de titel van de blog rechtstreeks betrekking heeft op deze locatie vertel ik er verder niets over. Hoewel het nogal wat voeten in aarde had om deze locatie te kunnen fotograferen, ben ik mij er ook van bewust dat –als vier mensen die enkel foto’s maken en zonder daarvoor niets verbreken- het radioactieve materiaal weten te bereiken, dit ook mensen kunnen bereiken die daarmee echt verkeerde bedoelingen hebben.

In deze blog maak ik gebruik van de mogelijkheid om iets meer te vertellen over mijn hobby: wat erbij komt kijken, enkele ongeschreven regels en wat je zoal tegen kunt komen op locaties.
Urbex (=samenvoeging van Urban Exploration) is eigenlijk niets meer of minder dan het ontdekken van verlaten plaatsen die in gebruik zijn (geweest) bij mensen. Sommigen gaan zelfs zover dat ze van mening zijn dat ook het verkennen van plaatsen die nog in gebruik zijn bij mensen, verkennen. Dit wordt dan een infiltration genoemd. Zover ga ikzelf niet: bij urbex ik beperk mij tot plaatsen die ooit in gebruik zijn geweest, maar nu niet meer in gebruik zijn bij mensen.
Verlaten plekken die nog maar pas in gebruik geweest zijn en nog aan de ogen van de massa onttrokken worden, hebben vaak een grote aantrekkingskracht op mensen die deze hobby beoefenen.
Zelf heb ik een duidelijke voorkeur voor zware industrie, religieuze gebouwen en oude kastelen. De eerste vanwege de grootsheid van de complexen en de laatste twee vanwege de schoonheid van de gebouwen en de bijzondere architectuur waaronder ze gebouwd zijn. Verder heb ik ook wel een voorliefde voor (psychiatrische) ziekenhuizen, vooral vanwege de sfeer die je daar soms kunt aantreffen.

Mijn bezoeken of verkenningen probeer ik altijd zo natuurgetrouw als mogelijk vast te leggen. Foto’s op mijn website, onder de rubriek urbex, vertellen vooral het verhaal van het gebouw en liefst nog van de gebruikers ervan. In de rubriek urbex vindt je bij mij geen HDR-foto’s met extreme en sfeervolle bewerkingen omdat dit niet weergeeft hoe een locatie er bij ligt, maar enkel mooie foto’s geeft. Dat is een keuze die ieder voor zich maakt: mijn urbex is vooral erop gericht om een gebouw of locatie weer te geven zoals ik het zag tijdens mijn bezoek.
Op mijn website heb ik een uitgebreider artikel geschreven over urbex en de wetgeving waarmee je onherroepelijk te maken krijgt als je deze verslavende hobby beoefent.

Het zoeken en vinden van locaties vormde lange tijd een belangrijk onderdeel van deze hobby, maar inmiddels lijkt het erop dat veel mensen alleen nog tot doel hebben om in zo kort mogelijke tijd, zoveel mogelijk locaties te fotograferen.
Het gevolg hiervan is dat locaties binnen de kortste keren platgelopen worden en nog veel erger: locaties vernield worden of er gewoon spullen worden weggenomen. Ik wijs hierbij niet alleen naar de zogenaamde urbexers, maar ik weet dat er mensen zijn die het niet zo nauw nemen met de gouden regel: “take nothing but pictures and leave nothing but footprints”.

Laat ik duidelijk zijn: deze weblogs zijn niet bedoeld om mensen aan te zetten tot het beoefenen van deze hobby, want inmiddels zijn er al zoveel mensen die zich urbexer noemen, dat het geheel bij mij op een lager pitje is komen te staan en ik weer meer gewone fotografie doe dan urbex-fotografie.
Met deze weblogs wil ik mensen een kijk geven hoe dergelijke foto’s tot stand komen en wat je er soms voor moet doen om zo’n foto’s te maken. De meeste locaties liggen immers niet direct in de eigen woonplaats en ze zijn soms lastig te fotograferen, vanwege lichtomstandigheden, bereikbaarheid en andere invloeden van buitenaf.

In de jaren dat ik actief bezig ben met urbex, ben ik al wat zaken tegengekomen, maar een stuk radioactief materiaal, waarmee je toch maar even een vuile bom zou kunnen maken, spande toch wel echt de kroon.
In verlaten huizen vindt je behalve een hele hoop persoonlijke spullen en sierraden, ook nog vaak behoorlijke hoeveelheden geld, maar ook wapens en munitie kom je wel eens tegen in verlaten huizen van onze Zuiderburen. Verder blijven er ook in bedrijfsgebouwen soms grote sommen geld of waardevolle spullen achter. Soms heeft dat te maken met een faillissement of plotselinge overlijden van de bewoner of eigenaar, maar het blijft bizar dat er niemand meer naar omkijkt en alles gewoon achterblijft.
In het verleden ben ik ook wel eens in huizen geweest, waarbij ik mijzelf eigenlijk wel ongemakkelijk voelde en heb daardoor ook geen interesse meer in dergelijke locaties. In de huizen waarover ik het heb, bleef de hele huisraad achter: inclusief familiefoto’s, fotoalbums, maar ook persoonlijke- en intieme spullen. Na twee keer in zo’n huis geweest te zijn had ik het ermee gehad: ik voelde mij daar meer voyeur dan iemand met oprechte interesse voor verlaten plaatsen.
Sindsdien laat ik dergelijke locaties dan ook gewoon links liggen en beperk mij alleen tot de objecten die ik wel interessant vind.
Uit eigen ervaring weet ik ook dat wanneer familie afstand doet van een erfenis, eigenlijk alleen maar de begrafenis of crematie geregeld wordt, door de gemeenschap. Bezittingen blijven onaangeroerd, ook al hebben die heel veel waarde en zelfs een meubelwinkel met complete inventaris staat gewoon al jaren weg te rotten, terwijl je daarmee toch heel wat armlastige gezinnen van goede meubels had kunnen voorzien.

Goederen die achterblijven op locaties is toch eigenlijk wel lastig: enerzijds wil je niet dat dergelijke spullen in verkeerde handen komen maar anderzijds balanceer ikzelf ook op het randje van de wet en ga ik soms er overheen (verboden toegang). Om dan naar de plaatselijke politie te stappen met het verhaal: “Ik was net in dat verlaten huis en zag daar een geweer met patronen liggen”, is ook al zoiets… In mijn fantasie zie ik dan al de matraque op tafel gelegd worden en hoor ik een voormalige Rijkswachter meteen vragen: “Alleez, wat deed ge daar dan”?
In Duitsland liggen die zaken nog wat lastiger: daar kennen ze het begrip “das befriedete Besitztum eines anderen” in het artikel van huisvredesbreuk en is de politie –bij kennisneming van een misdrijf- verplicht om vervolging in te stellen. Een discretionaire bevoegdheid om te vervolgen, zoals bijvoorbeeld in Nederland en België, kent men daar niet.

Na het bezoek aan onderstaande locatie heb ik ook lang met het idee gelopen om melding te maken van de aangetroffen radioactieve stof, maar ja: waar meldt je dat en wat zijn daarvan de gevolgen voor jezelf?
Inmiddels heb ik begrepen dat het laboratorium geruimd is en ik ga ervan uit dat dit ook zo is, want ik heb er –na onze verkenning- ook nauwelijks of geen foto’s meer van gezien. Kennelijk beseften de mensen die in deze locatie geweest zijn ook dat dit iets anders was dan een doorsnee laboratorium en dat het zaak was, deze locatie niet aan anderen bekend te maken.
Toen was dat nog zo…


https://eosfoto.nl/images/extern/Labo_Herzog_urbex_01.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Labo_Herzog_urbex_02.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Labo_Herzog_urbex_03.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Labo_Herzog_urbex_04.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Labo_Herzog_urbex_05.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Labo_Herzog_urbex_06.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Labo_Herzog_urbex_07.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Labo_Herzog_urbex_08.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Labo_Herzog_urbex_09.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Labo_Herzog_urbex_10.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Labo_Herzog_urbex_11.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Labo_Herzog_urbex_12.jpg

Heavy Metal

Door EOSfoto op zondag 5 november 2017 13:35 - Reacties (5)
Categorie: Fotografie, Views: 1.596

2013:
Hoewel door de titel voor mijn vierde blog mensen misschien op het verkeerde been zet, wordt het toch tijd voor Heavy Metal…
Omdat ik de teloorgang van de staalindustrie in het Zuidoostelijk deel van België fotografisch gemist heb, was deze fabriek -voor mij- de eerste kennismaking met Zware Metaal industrie.
Deze locatie is in de wereld van de urbex-fotografie inmiddels al meer dan bekend. Velen hebben een haat-liefde verhouding met deze locatie, omdat het uiteindelijk vaak net niet gelukte om in de productiehallen te komen. Inmiddels heeft het (metaal) dievengilde de locatie ook al ontdekt en is de bewaking ook weer behoorlijk opgevoerd.
Op weg van- en naar andere locaties, werd heavy Metal eigenlijk steevast meegenomen om te kijken of er een mogelijkheid was om in de fabriek te komen. Intensieve bewaking, destijds kennelijk nog aangestuurd door een camerasysteem (of door voetafdrukken in de sneeuw), zorgde ervoor dat in de fabriekshallen komen nagenoeg onmogelijk was.

Tot het moment in het vroege voorjaar van 2013 was het slechts een enkeling gelukt om ongezien in en uit de fabriek te komen. Wij kozen voor een feestdag in België om ons geluk te wagen, maar wisten ook dat er sinds kort begonnen was met de aanleg van twee tot drie rollen Nato-prikkeldraad om de omheining van het terrein.
Nadat we de auto geparkeerd hadden, pakten we onze spullen en liepen we in de richting van de fabriek. Via een wandelpad kwamen we bij een stuk omheining dat gewoon weg geknipt was en juist op die plek hadden de werknemers, die verantwoordelijk waren voor het leggen van de rollen concertina draad, hadden juist voor die plek de werkdag ten einde. Een walk-inn? Het leek te mooi voor woorden en we waagden ons het terrein op.

In die tijd stonden er nog torpedo-wagons op het terrein en zo snel we konden renden we richting die wagons om even de zaak in ogenschouw te nemen. Het leek rustig en er was niets of niemand te zien op het terrein. De dome-camera’s, die op alle strategische punten hangen, gaven een beetje een unheimisch gevoel, maar we besloten de gok te wagen en een ingang naar de fabriekshal te zoeken. Die werd eigenlijk best snel gevonden en op het moment dat anderen hun statief uitpakten, kreeg ik het Spaans benauwd en realiseerde me, dat ik in mijn enthousiasme, mijn statief in de auto had laten liggen. Zelden heb ik zo gebaald, tijdens een urbex-toer als toen. De locatie die ik al zo lang wilde bezoeken, eindelijk binnen en nog niets. Terug gaan om het statief te halen was mij te risicovol en later zou blijken dat dit niet voor niets was.
Ik maakte er maar het beste van en probeerde een paar shots binnen te maken, maar dat was met de camera die ik toen had, niet echt een optie. De ISO-waarde zou ik daarvoor zo hoog moeten zetten, dat de kleurruis teveel zou worden voor mijn eigen kwaliteitsbeleving.
Wie ooit foto’s op mijn website bekeken heeft, weet dat ik ook heel veel foto’s plaats die op het gebied van compositie vaak het nodige missen. Bij het fotograferen van een verlaten locatie is de compositie vaak ondergeschikt aan het verhaal dat de foto moet vertellen. Mijn motto bij fotografie is ook: “Explore to conserve”. Tijdens het verkennen of bezoeken van een locatie, maak ik foto’s en in tegenstelling tot veel andere mensen die deze hobby beoefenen, publiceer ik ook foto’s die eigenlijk niet mooi zijn, maar wel iets vertellen over de locatie.
Zonder statief over een locatie lopen, dwingt je ook naar andere objecten en plaatsen te kijken. In dat opzicht was het dus wel een uitdaging. Om binnen foto’s te maken die nog enigszins het kijken waard zijn, moest ik gebruik maken van alternatieve statieven, maar het dwong mij ook om me weer buiten de fabriekshal te begeven, waar ook de bewaking rondreed.


https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2013_35.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2013_03.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2013_05.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2013_06.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2013_08.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2013_10.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2013_14.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2013_16.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2013_17.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2013_18.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2013_21.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2013_22.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2013_24.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2013_25.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2013_27.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2013_29.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2013_31.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2013_32.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2013_33.jpg

Nadat we een uurtje of twee rondgelopen hadden, besloten we dat het genoeg was geweest. We hadden nog wel wat uurtjes kunnen rondlopen, maar we zagen ook wel heel vaak een wit bestelautootje over het terrein rijden en we wisten dat die auto’s in gebruik waren bij G4S.
Via dezelfde weg zoals we de hallen binnen kwamen, gingen we naar buiten. Er was nog één stuk open terrein waar we overheen moesten om het terrein weer te verlaten en net toen we begonnen aan de oversteek van dat terrein, zagen we in de verte een witte bestelauto die in onze richting reed. Rennen! Net nadat we door de opengeknipte draad weer het terrein af waren, stond de bestelauto bovenaan het talud. We zagen dat een bewaker uit de auto stapte en hoorde hem nog wat roepen. Snel terug naar de auto, spullen inladen en wegwezen. Deze foto’s hadden we en die zou ons niemand meer afnemen.

2014:
De tijd verstreek en Heavy Metal begon toch weer te knagen, vooral het feit dat ik binnen te weinig had kunnen vastleggen. Met mijn vaste maatje, die wat leeftijd betreft mijn zoon zou kunnen zijn, maar met wie ik dezelfde interesses in fotografie deel, besloten we een paar maanden later nog eens een poging te wagen.
Bewapend met rugzak, statief en iets om over de concertina-draad te komen, begonnen we het hekwerk te verkennen. De plek waar we eerst het terrein op en af kwamen, zat natuurlijk potdicht, maar na een tijdje door struikgewas en bramenstruiken gelopen te hebben, ontdekten we weer een groot gat in het hekwerk. De Concertina was daar zelfs weggeknipt, dus waagden we het erop. Nadat we een vijftien meter hoog en modderig talud opgekropen waren, hadden we een goed overzicht op het terrein. We zagen dat het terrein inmiddels veranderd was in een soort Fort Knox: niet alleen rond het hekwerk lag Concertina, maar ook rond de fabriek en voor alle bekende ingangen lagen twee of drie rollen, afhankelijk van de plek. Verder zagen en hoorden we dat er in de verte, op het terrein vrachtwagen en bulldozers aan het werk waren, kennelijk al begonnen met de sloop van kleinere bijgebouwen. De torpedowagons waren weg gehaald, bulldozers en allerlei andere zaken die eerst nog op het terrein stonden, waren weg. Het was echter duidelijk dat vanaf het punt waar wij stonden, het bedwingen van de rollen prikkeldraad teveel tijd zou kosten en het risico te groot was dat we gepakt zouden worden. Niet dat dit zo’n halszaak zou zijn, maar je probeert toch altijd te voorkomen dat je ofwel op een politiebureau belandt of weer van voren tot achter bevraagd wordt en je naam toch weer in een registratiesysteem terecht komt. Op zoek gaan naar een andere plek om het terrein op te komen, was onze enige optie, dus bliezen we daar de aftocht en begonnen aan onze grote wandeling rond het terrein. Na bijna drie uur waren we weer terug bij de auto om te constateren dat Heavy Metal voorlopig potdicht zat…

2015:
Ruim anderhalf jaar later doken er opeens foto’s op de website van Flickr op, van mensen waarvan ik wist dat die nog niet bij Heavy Metal geweest waren.
Één bericht later aan mijn vaste maatje en de afspraak voor een nieuwe poging was gemaakt
Korte tijd later zaten we weer in de auto richting Heavy Metal. Ik parkeerde de auto op dezelfde plek waar ik de andere keren ook geparkeerd had. We pakten onze spullen uit de auto en liepen richting de plek waar we al eerder naar binnen konden glippen. Er was weer een nieuw gat in de draad gemaakt, dus hoefden we weinig uit te halen om op het terrein te komen. De dag die we gekozen hadden, was een officiële feestdag in België, dus was er niemand aan het werk op het terrein. Omdat ik vooraf contact had opgenomen met één van de mensen die er geweest waren en die ik kende, wist ik waar we mogelijk binnen zouden kunnen komen, dus liepen we snel in die richting. De bewaking leek ook zondagsdienst te draaien, want ook die was niet te zien. Lopen, stoppen, kijken en weer verder lopen, totdat we bij de plek waren waar die anderen binnen waren gekomen.
Verdomme, de plek zat dicht: glimmende concertina en een stalen plaat scheidde ons van een mooie locatie om te fotograferen. Verder zoeken naar een mogelijkheid was het enige dat we konden doen. Uiteindelijk ontdekten we een plek waar binnenkomst op het eerste gezicht onmogelijk leek, maar na betere bestudering het eigenlijk een eitje was om in de fabriekshal te komen. We waren hier in ieder geval veilig voor de bewaking. Die mogen niet alleen fabriekshallen in die afgesloten zijn, dus eenmaal binnen, ben je veilig. Deze informatie is ooit eens door een urbexfotograaf die voor G4S werkt, op een forum bekend gemaakt, dus van die wetenschap maakten we dankbaar gebruik.
We hadden de hele dag uitgetrokken om deze locatie te verkennen en waren aangenaam verrast door het feit dat zelfs na al die jaren dat de fabriek ongebruikt was, het dievengilde hier nog niet toegeslagen had. De bewaking en de beveiliging bleek dus afdoende om metaaldieven weg te houden. Er zijn maar weinig locaties geweest waar ik meer foto’s maakte dan ik op die dag gemaakt heb en heb een selectie gemaakt om jullie een indruk van de fabriek te geven:


https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2015_00.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2015_02.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2015_04jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2015_06.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2015_07.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2015_09.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2015_12.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2015_16.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2015_17.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2015_19.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Heavy_Metal_urbex_2015_21.jpg

Inmiddels zijn er weer 2,5 jaar verstreken en bestaat de locatie nog steeds, maar na mijn laatste verkenning, ben ik niet meer wezen kijken hoe de situatie momenteel is. Tijdens de laatste verkenning werd ook duidelijk dat het vastleggen van de bijgebouwen en andere zaken, niet voor niets geweest was, want de meesten zaken die ik toen fotografeerde, bleken inmiddels gesloopt of afgevoerd.
Van anderen weet ik dat inmiddels het dievengilde ook in deze fabriek is weten binnen te dringen en dat er dus de nodige gestripte kabels liggen.
Het is inmiddels ook duidelijk dat de fabriek niet meer open zal gaan omdat de rest van de warme productielijn ook stil ligt. Na sluiting van de fabriek gloorde er nog even hoop toen een overnamekandidaat uit het Verre Oosten zich meldde. Hierop werden verschillende productielijnen in de fabriek nog helemaal gerenoveerd en aangepast aan de eisen van de tijd. Nadat een delegatie uit het Verre Oosten de hele lijn bekeken had, zagen ze toch af van overname.
Ondanks dat de fabriek nooit meer gebruikt zal worden, is de bewaking en beveiliging van het terrein weer behoorlijk opgeschroeft, maar ook dat kost geld. Ervaring leert dat het een kwestie van tijd is, dat dit teveel geld kost en uiteindelijk weer tot een minimum teruggebracht wordt, dat nodig is om aansprakelijkheid bij ongevallen op het terrein te ontlopen.
De staalindustrie in dit deel van de wereld zit in zwaar weer, zoals we nu ook zien bij de Hoogovens in IJmuiden. Hoewel het politiek en economisch niet wenselijk is, acht ik het ook niet uitgesloten dat ook op die, op termijn de deuren zullen moeten sluiten.
Mocht je een indruk willen krijgen hoe het er in een dergelijke fabriek aan toe gaat als deze nog produceert, kijk dan eens op mijn website, bij de reportage van ArcelorMittal in Gent.

Hele reportage 2013.
Hele reportage 2015.

Horror Labs

Door EOSfoto op zondag 29 oktober 2017 11:41 - Reacties (7)
Categorie: Fotografie, Views: 1.044

Aangezien het bijna weer Halloween is, heb ik voor deze blog maar een toepasselijk thema gekozen. Het is alweer een paar jaartjes geleden dat “Horror Labs” op het lijstje stond om te bezoeken, dus werd er na lang overleg, tegen ieders zin in, gekozen voor een maandag.
Als het even kan, ga ik het liefst die dagen op pad dat anderen aan het werk zijn, maar daarvoor werk ik dan ook weer op dagen dat anderen vrij zijn. We hadden he plan opgevat om tegen 10 uur in de Brusselse deelgemeente Anderlecht, aan te komen. Helaas pakte het plan anders uit, doordat de baan al vroeg vol stond en het richting Brussel alleen maar erger werd. TomTom begon al vroeg met ons van de snelweg af te leiden, maar op het scherm verschenen al snel meer rode wegen en stonden we ergens in een godverlaten oord vast. Het leek wel alsof heel Europa op weg naar Brussel was omdat er gratis geld werd weggeven.
Uiteindelijk was het pas tegen twaalven dat we aan de rand van Brussel stonden en gelukkig niet veel later kon ik de auto in de buurt van de locatie parkeren. Stedelingen zijn zo heerlijk onverschillig en kijken van veel minder zaken op dan wanneer je met vier man door een dorp loopt, waar nauwelijks een mens te bekennen is. In steden ga je lekker op in de massa dacht ik nog, maar toen we om de hoek liepen en we voor het eerst het hekwerk zagen dat ons van de locatie scheidde, wisten we dat klimmen geen optie zou zijn. Het was bekend dat er op het terrein nog activiteit was, maar we wisten niet of- en in hoeverre, men zich iets aantrok van idioten die met fotoapparatuur en statieven een oud gebouw in gingen.
Na even voor de gesloten poort te hebben gestaan liepen we maar eens verder op zoek naar een mogelijke manier om het gebouw binnen te komen. Net toen we wegliepen, zagen we dat een auto zijn richtingaanwijzer in werking stelde om kennelijk het terrein op te rijden. We besloten meten de gok te wagen en zagen dat de bestuurder van de auto, de poort opende met een afstandsbediening. Nadat de auto het terrein opreed, glipten wij ook door de poort en liepen meteen naar het gebouw waar we moesten zijn. Snel wisten we het gebouw binnen te glippen en namen even de tijd om te luisteren of we mensen in het gebouw konden horen. Camera’s werden uitgepakt en op de statieven gemonteerd, hoofdlampjes opgezet en zo liepen we richting de keldertrap.
Van het prachtige interieur was al snel weinig meer over toen we eenmaal in de kelder aangekomen waren. Het was een lange donkere gang met aan weerszijden kamertjes. We wisten waar we naar zochten en al snel had iemand de juiste kamer gevonden. Een bizarre aanblik van huisdieren en organen van dieren, allen op sterk water, in oude glazen potten op gammele houten rekken.

https://eosfoto.nl/images/extern/Horror_Labs_urbex_foto_03.jpg

Het was aardedonker in de ruimte en het enige licht dat binnen kwam was via een kelderraam dat deels bedekt was met een houten plaat. Het licht dat binnen viel was net genoeg om een mooie glazen pot met daarin een dierlijk orgaan te verlichten. De ruimte was eigenlijk te klein om fatsoenlijk met een statief te werken en zeker niet geschikt om met meerdere personen te fotograferen. Maar, zoals dat dan wel vaker gaat, zetten net teveel mensen toch het statief op en beginnen te fotograferen.
Hieronder een blik in de kelder zoal ik hem vastgelegd heb:

https://eosfoto.nl/images/extern/Horror_Labs_urbex_foto_01.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Horror_Labs_urbex_foto_02.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Horror_Labs_urbex_foto_04.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Horror_Labs_urbex_foto_05.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Horror_Labs_urbex_foto_06.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Horror_Labs_urbex_foto_07.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Horror_Labs_urbex_foto_08.jpg

Wanneer je geïnteresseerd bent in oude en verlaten locaties, kom je nog wel eens op vreemde plekken, maar als je dan tussen potten met dode dieren of dierlijke delen staat, moet je er niet aan denken dat het rek zou omvallen…
De kelder van de Veeartsenijschool, zoals de locatie officieel heette, was niet representatief voor de rest van het gebouw.
Het gebouw is gebouwd tussen 1903 en 1905 en voor een groot deel opgetrokken in Vlaamse neorenaissancestijl. De gevels zijn opgetrokken uit witte steen van Euville en baksteen. Naarmate de stenen meer of minder zichtbaar zijn, hebben ze een onderbouw van Arduin. Omdat het complex gebouwd is in een moerassige omgeving en in de nabijheid van de Zenne, is het complex geheel voorzien van kelderruimten. Die staan dmv een gangenstelsel met elkaar in verbinding.

https://eosfoto.nl/images/extern/Horror_Labs_urbex_foto_09.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Horror_Labs_urbex_foto_10.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Horror_Labs_urbex_foto_11.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Horror_Labs_urbex_foto_12.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Horror_Labs_urbex_foto_13.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Horror_Labs_urbex_foto_14.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Horror_Labs_urbex_foto_15.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Horror_Labs_urbex_foto_16.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Horror_Labs_urbex_foto_17.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Horror_Labs_urbex_foto_18.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Horror_Labs_urbex_foto_19.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/Horror_Labs_urbex_foto_20.jpg

Na bezoek aan het gebouw, stonden we weer voor de poort, die nog even hoog was als voordat we binnen waren. Toen we binnen glipten, wisten we dat we twee keuzes zouden hebben om weg te komen: klimmen of wachten. Aangezien de eerste niet de meest voor de hand liggende was, besloten we om maar eens even af te wachten of er misschien weer een auto het terrein op of af wilde.
Het wachten werd beloond, want na een kleine tien minuten verscheen er weer een auto voor de poort. In de struiken stonden we klaar om naar buiten te glippen, als de auto langs zou rijden. Toen de poort nog maar net genoeg open was om binnen te rijden, reed de auto het terrein op en wij konden rustig van het terrein af lopen, op weg naar een andere locatie.

Grotere foto's kunnen jullie hier bekijken. :)

Welcome to the machine...

Door EOSfoto op zaterdag 21 oktober 2017 14:07 - Reacties (5)
Categorie: Fotografie, Views: 2.872

Achtergrond:

Misschien was het ook een beetje gewaagd om op op Tweakers meteen te beginnen over cultuur en theaters. Laat ik het eens over een heel andere boeg gooien en jullie eens meenemen naar een verlaten hoogovencomplex...
Toen eind achttiende- begin negentiende eeuw de staalindustrie in Europa echt vorm begon te krijgen, rezen in de gebieden waar veel steenkool te vinden was, de hoogovens en staalfabrieken de lucht in. Omdat je globaal genomen tien kilo steenkool nodig hebt om één kilo ijzererts te smelten, is het niet zo vreemd dat de ze juist die gebieden opzochten.
Door de globaliserende markt en economische invloeden moesten veel van deze complexen hun deuren sluiten en leken (tot nu) alleen nog de hoogovens in IJmuiden en in het Duitse Ruhrgebied rendabel. In België, zowel aan de kust, als in de regio Charleroi en Luik, moesten de meeste complexen hun deuren sluiten.

Dit complex stond al een tijdje op het lijstje om te bezoeken, maar het was er nog niet van gekomen en bij dergelijke complexen is het alleen zaak dat je vóór de grote koperdieven en toeristen binnen bent geweest.

Het is alweer even geleden dat deze locatie op het programma stond, maar ik had er een dag voor uitgetrokken. Net zoals andere mensen een dagje naar de Efteling gaan, zoek ik het vertier in het ronddwalen en wegdromen op zo'n complex.

De explore

Voor deze locatie was het zaak om vooral ongezien binnen te komen, want eenmaal binnen is er geen zoeken meer aan. Ditmaal ging ik samen met een andere liefhebster op stap en zoals gezegd, trokken we wel een dagje uit voor HFB, zoals het complex genoemd werd.
Om zoveel mogelijk problemen te voorkomen en om zo min mogelijk aandacht te trekken, ben ik altijd een voorstander om als heer en meester een terrein op te lopen, maar we wisten dat een groot stalen hek voorkwam dat je naar binnen kon lopen. Er waren wel andere mogelijkheden, maar die hadden ook zo hun risico's.
Een korte verkenning maakte duidelijk dat er genoeg mogelijkheden waren om op het terrein te komen, maar daarachter lagen bramenstruiken en Nato-prikkeldraad, dus dat was nogal een gedoe, maar zeker niet onmogelijk. Het portiershuis leek verlaten, dus maar eens voorzichtig naar de hoofdingang. Toen we er net stonden, ging de slagboom (die het terrein hermetisch afsloot) open. We zagen dat als een uitnodiging om binnen te lopen, dus liepen we het terrein op. Even hoorden we nog onverstaanbaar door gekraak, een Franse stem wat roepen door de intercom, maar helaas spreek ik geen Frans. Toen we net 1 minuut op het terrein waren, hoorden we een busje van achteren naderen en het hart klopte in mijn keel: bewaking? In het witte busje zaten twee mannen met overalls, die ons aankeken, doch verder geen actie ondernamen.
Zodra het busje uit zicht was, maakten we ons snel uit de voeten, naar een ander deel van het terrein, want daar wilden we immers beginnen.
Na een klein half uurtje door struikgewas, over spoorrails en trappen kwamen we bij de hoogoven aan:

https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_01.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_02.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_03.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_04.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_05.jpg

Wat een gigantische machine is dit en wat moet het hier een hel zijn geweest om te werken, zeker gedurende de zomermaanden. Van een afstand had ik geen enkel idee dat dit deel van het complex zo open is. Een paar stappen en je kijkt zo over het complex uit en weer een minuutje verder lijkt het alsof je in een gewone werkplaats van een doorsnee fabriek staat.
Gelukkig is er nog nauwelijks iets vernield en zit alles gewoon nog op de plek zoals het hoort, een paar maanden later was dat helaas alweer heel anders.
Veel tijd nemen we niet, althans niet de tijd om naar boven te klimmen en de hoogoven van bovenaf te fotograferen. Nat de injectors aan een grondige inspectie onderworpen te hebben, was het tijd om de oven eens te gaan bekijken op de plaats waar het vloeibare staal vroeger uit de oven stroomde.

https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_06.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_08.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_09.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_10.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_11.jpg

Vanaf dit punt is de hele hoogoven te zien, althans dat deel dat binnen staat, een bijna net zo groot deel steekt nog hoog oven het dak uit. Hoewel het afscheid moeilijk viel, werd het tijd om door te gaan. Er is hier nog zoveel te zien en zeker met dit goede weer en veel licht is het ideaal om de locatie in beeld te brengen.
Via het terrein belanden we in een gebouw dat al overduidelijk bezocht is door koperdieven. Overal liggen gestripte kabels en sommige ruimtes zijn al gebruikt om het laatste kunststof van de kabel af te branden. Overal roet en natuurlijk het PAK-alarm dat in het achterhoofd afgaat.
Toch maar eens kijken wat hier te zien is, het gebouw is in ieder geval groot genoeg om interessante dingen te herbergen.
Eenmaal binnen blijkt het een deel te zijn waar zuren gemaakt en opgeslagen werden, de waarschuwingsbroden geven in ieder geval te kennen dat hier rotzooi ligt. Het kleine werkplaatsje dat in het gebouw was, bleek nog wel het leukst, maar ook van de minder interessante zaken maak ik foto's tijdens zo'n bezoek.

https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_12.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_15.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_18.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_16.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_17.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_13.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_14.jpg

Tijd om door te gaan, want iedere hoogoven heeft een elektriciteitscentrale, dus dat zal bij deze niet anders zijn. Verlaten elektriciteitscentrales zijn vanwege het imposante karakter, altijd geliefde locaties.
We banen ons weer een weg door gestripte kabels en andere troep een weg naar buiten op zoek naar de centrale.
We hebben geluk, ondanks dat ook hier al koperdieven zijn geweest, lijkt de centrale nog redelijk ongeschonden. De turbines zijn in ieder geval nog geheel in tact en de controleruimte is ook nog heel. Helaas is deze echter ook aangetast door de roet van het afbranden van kabels, elders in het gebouw. Aan de roetsporen is in ieder geval duidelijk te zien dat hier grote hoeveelheden kabels afgebrand werden.

https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_19.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_20.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_21.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_22.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_27.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_28.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_29.jpg

Omdat we toch al wat uren over het terrein liepen en ondertussen ook nog iemand van een beveiligingsbedrijf buiten hadden zien lopen, besloten we dat we tevreden moesten zijn met de foto's die we hadden kunnen nemen en maakten we op de weg terug naar de hoofdingang gebruik van het mooie weer om nog wat kiekjes buiten te nemen en nog even in het gedeelte waar de sinteroven stond.

https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_23.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_24.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_25.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_26.jpg
https://eosfoto.nl/images/extern/HFB_urbex_30.jpg

Aangezien het geluk niet eeuwig kon blijven duren, besloten we het voor gezien te houden en weer terug te gaan richting de hoofdingang. We bleken geluk te hebben want het hekwerk stond nog open en alleen de slagboom bleef dicht. Gelukkig bleek de ruimte -ondanks wat we eerst dachten- tussen de slagboom en het hekwerk ruim genoeg om ons weer naar buiten te laten.

Mocht je de foto's in groter formaat willen zien, dan kan dat hier.